Het idee achter Still We Rise

Aan het woord: Alain Pringels, bedenker en regisseur van Still we Rise

Tekst: Charlotte Wright

Samen met Yves Marina, een van de speelsters in Still We Rise, had ik al langer het idee om een poëzievoorstelling te maken. Voor de Week van de Poëzie dachten we na hoe we het thema van dit jaar, metamorfose, zouden verbinden met Compagnie couRage’s overkoepelend thema ‘kolonisatie’. Als startpunt kwamen we uit bij de verspreiding van de zwarte bevolking in Amerika tijdens de slavernij.

Ik ging op onderzoek uit en na een hele reis door dat deel van de geschiedenis belandde ik bij Paulette Nardal en de Négritude-beweging. In haar werk keert Paulette Nardal terug naar haar Afrikaanse roots en zwarte identiteit. Dat doet ze niet op een polariserende, maar net op een verbindende manier. Ze zoekt verbinding over verschillende culturen heen – iets wat ik herkende in de missie van Compagnie couRage: kijken naar hoe we sámen een verhaal maken, rekening houdend met ieders insteek.

De toon voor de poëtische performance die we wilden maken, was hiermee gezet. Ik begon gedichten te verzamelen – voornamelijk van zwarte Amerikaanse dichters – waarbij drie gedichten van Maya Angelou als kapstok dienden. De titel van het stuk verwijst ook naar een van haar gedichten: Still I Rise. Met ondersteuning van live muziek brengen drie speelsters dit stuk tot leven in verschillende talen – als drie instrumenten in een jazzorkest.

Het is een voorstelling geworden die in het teken staat van veerkracht, van een metamorfose van onderdrukking naar bevrijding. Het is een ode aan dichters, aan de kracht om uit te breken, en het viert het gevoel van trots op waar we vandaan komen.

“Just like moons and like suns,

With the certainty of tides,

Just like hopes springing high,

Still I'll rise.”