Het was Aminata Demba die me het nummer gaf van Deniz Polatoglu ( uitspreken als Polatooloe). Een paar dagen later zat ik met deze talentrijke Turkse actrice op terras van Revista, stilaan een vaste vergaderplek geworden voor Compagnie couRage in Antwerpen. Deniz luisterde stilzwijgend en aandachtig naar de ideeën over couRage. Ook zij zag de noodzaak van dit project in en wou er deel van uitmaken. Er volgde een intens en boeiend gesprek. Ze sprak over haar stad Istanboel met zoveel liefde en vuur dat ik onmiddellijk mijn koffers wou pakken. Ze vertelde over haar opleiding tot actrice aan het Mimar Sinan conservatorium in Istanboel. Blij verrast hoorde ik dat ze daar wat speelstijl betreft heel Brechtsiaans werden opgeleid. Brecht bleek een gemeenschappelijke noemer in onze inspiratiebronnen. Oorspronkelijk was MOEDER COURAGE EN HAAR KINDEREN van Bertolt Brecht het eerste stuk dat we met Compagnie couRage zouden spelen. De te hoge auteursrechten hebben ons van dit plan laten afzien. Compagnie couRage dankt er wel zijn naam aan. Deniz nodigde me uit naar de voorstelling KAMYON van Michael De Cock bij KVS Brussel te komen kijken. KAMYON geeft een klein meisje, een vluchtelinge die in een container van een vrachtwagen door Europa reist, een stem. Een prachtige voorstelling waarin ze me diep ontroerde. De fijnzinnige manier waarmee ze de verbeelding van het publiek opent is lang blijven nazinderen. Deniz is een volbloed actrice. Ze ademt toneel. Het is heerlijk om met haar te werken. Deniz speelt in TROJAANSE VROUWEN de rol van Hekabe, zowel bij Seneca als bij Euripides de centrale figuur in deze tragedie. Ze maakt ook deel uit van het koor van Trojaanse vrouwen. Deniz vertolkt Hekabe in het Nederlands, Engels en Turks… En ja, zoals ze in de titel van dit stukje zegt: ze houdt van Istanboel.

Alain Pringels